4 Πράγματα που Μπορείς να Μάθεις από το Παιδί σου

Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον που συμβαίνει όσο μεγαλώνουμε. Η εμπειρία αυξάνεται, οι ευθύνες μεγαλώνουν, οι γνώσεις συσσωρεύονται, όμως σε πολλές περιπτώσεις, η απλότητα χάνεται. Η ζωή γίνεται πιο δομημένη, πιο σοβαρή, πιο πιεστική. Οι αποφάσεις βαραίνουν. Οι προσδοκίες αυξάνονται. Και κάπου στην πορεία, πολλοί ενήλικες ξεχνούν μαθήματα που τα παιδιά εφαρμόζουν φυσικά κάθε μέρα.

Τα παιδιά δεν έχουν τίτλους. Δεν έχουν status. Δεν μετρούν την επιτυχία όπως οι ενήλικες. Κι όμως, αν τα παρατηρήσεις προσεκτικά, θα αρχίσεις να βλέπεις συμπεριφορές που πολλοί ηγέτες, επαγγελματίες και ομάδες δυσκολεύονται να αναπτύξουν. Όχι επειδή είναι δύσκολες, αλλά επειδή συχνά αγνοούνται.

Κάποιες φορές, η ανάπτυξη δεν σημαίνει να μάθεις κάτι καινούργιο. Σημαίνει να θυμηθείς κάτι απλό.

1. Η Περιέργεια Δημιουργεί Ανάπτυξη

Τα παιδιά κάνουν συνεχώς ερωτήσεις. Όχι επειδή θέλουν να εντυπωσιάσουν κάποιον, αλλά επειδή πραγματικά θέλουν να καταλάβουν τον κόσμο γύρω τους. Δεν φοβούνται να φανούν ότι δεν γνωρίζουν. Δεν ντρέπονται που δεν ξέρουν. Ρωτούν, ακούν, παρατηρούν και δοκιμάζουν ξανά.

Καθώς μεγαλώνουμε, η περιέργεια συχνά μειώνεται. Οι άνθρωποι διστάζουν να ρωτήσουν γιατί φοβούνται μήπως φανούν αδύναμοι ή άπειροι. Όμως η περιέργεια δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη. Είναι η βάση της μάθησης και της εξέλιξης.

Στην ηγεσία και στη ζωή, η περιέργεια ανοίγει πόρτες που η βεβαιότητα κρατά κλειστές. Όταν οι άνθρωποι παραμένουν περίεργοι, συνεχίζουν να εξελίσσονται. Όταν η περιέργεια χάνεται, η πρόοδος επιβραδύνεται.

Ισχυρές κουλτούρες χτίζονται πάνω σε ερωτήσεις, όχι σε υποθέσεις.

2. Η Ανθεκτικότητα Δημιουργείται Όταν ο Φόβος Είναι Περιορισμένος

Παρατήρησε ένα παιδί που μαθαίνει να περπατά, να κάνει ποδήλατο ή να δοκιμάζει κάτι καινούργιο. Πέφτει, σηκώνεται και προσπαθεί ξανά. Όχι μία φορά. Πολλές φορές. Η αποτυχία δεν ερμηνεύεται ως ήττα. Ερμηνεύεται ως μέρος της διαδικασίας.

Οι ενήλικες, αντίθετα, συχνά φοβούνται την αποτυχία. Διστάζουν πριν δοκιμάσουν. Καθυστερούν τη δράση επειδή θέλουν βεβαιότητα. Όμως η ανθεκτικότητα δεν χτίζεται μόνο μέσα από επιτυχίες. Χτίζεται μέσα από επαναλαμβανόμενες προσπάθειες, προσαρμογές και επιμονή.

Τα παιδιά δεν αποφεύγουν την αποτυχία, περνούν μέσα από αυτήν. Και αυτή η απλή συμπεριφορά δημιουργεί αυτοπεποίθηση με τον χρόνο.

Οι ηγέτες που ενθαρρύνουν ασφαλείς προσπάθειες, όχι τέλεια αποτελέσματα, χτίζουν πιο δυνατές και πιο σίγουρες ομάδες.

3. Η Παρουσία Δυναμώνει τις Σχέσεις

Τα παιδιά έχουν μια ικανότητα που πολλοί ενήλικες χάνουν: είναι πλήρως παρόντα. Όταν παίζουν, παίζουν. Όταν ακούν, ακούν. Όταν μιλούν, μιλούν χωρίς περισπασμούς.

Οι ενήλικες, αντίθετα, είναι συχνά μοιρασμένοι ανάμεσα σε πολλές σκέψεις, οθόνες και ευθύνες. Οι συζητήσεις γίνονται βιαστικές. Η προσοχή διασπάται. Οι σχέσεις αποδυναμώνονται, όχι απαραίτητα λόγω σύγκρουσης, αλλά λόγω απουσίας.

Η παρουσία είναι μία από τις πιο δυνατές μορφές σεβασμού. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι ακούγονται, νιώθουν ότι έχουν αξία. Όταν νιώθουν ότι έχουν αξία, η εμπιστοσύνη μεγαλώνει.

Στην ηγεσία, η παρουσία δημιουργεί σύνδεση. Στις σχέσεις, δημιουργεί δύναμη. Στις ομάδες, δημιουργεί ευθυγράμμιση.

4. Η Χαρά Δημιουργεί Ενέργεια και Δημιουργικότητα

Τα παιδιά προσεγγίζουν τη ζωή με ενθουσιασμό. Βρίσκουν χαρά σε μικρές επιτυχίες. Γιορτάζουν την πρόοδο φυσικά. Δεν περιμένουν μεγάλα επιτεύγματα για να νιώσουν ικανοποίηση.

Πολλοί ενήλικες αναβάλλουν τη χαρά. Λένε στον εαυτό τους ότι θα απολαύσουν τη ζωή αργότερα, μετά τον στόχο, μετά την προαγωγή, μετά την ολοκλήρωση ενός έργου. Όμως η ενέργεια δεν δημιουργείται μόνο από την πίεση. Δημιουργείται από την αναγνώριση και τη συμμετοχή.

Η χαρά δεν είναι περισπασμός. Είναι καύσιμο.

Οι ομάδες που γιορτάζουν την πρόοδο παραμένουν κινητοποιημένες για περισσότερο χρόνο. Οι ηγέτες που αναγνωρίζουν την προσπάθεια δημιουργούν μεγαλύτερη δέσμευση. Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώθει ικανοποίηση διατηρούν ενέργεια ακόμη και μέσα στις δυσκολίες.

Υπάρχει ένα ήσυχο μάθημα κρυμμένο στον τρόπο που τα παιδιά ζουν την καθημερινότητά τους. Εξερευνούν, δοκιμάζουν, συνδέονται και επανέρχονται γρήγορα όταν κάτι δεν πετυχαίνει. Δεν κουβαλούν περιττή πολυπλοκότητα. Προχωρούν χωρίς να υπεραναλύουν κάθε βήμα.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι τι χρειάζεται να μάθουν τα παιδιά από τους ενήλικες, αλλά τι χρειάζεται να ξαναθυμηθούν οι ενήλικες από τα παιδιά.

Γιατί η ηγεσία δεν σημαίνει πάντα να γίνεσαι πιο περίπλοκος.

Κάποιες φορές σημαίνει να γίνεσαι πιο συνειδητός στα απλά πράγματα.

Περιέργεια.

Ανθεκτικότητα.

Παρουσία.

Χαρά.

Αυτά δεν είναι παιδικές ιδιότητες.

Είναι θεμελιώδεις, και όταν εφαρμόζονται με συνέπεια, διαμορφώνουν πιο δυνατούς ηγέτες, πιο υγιείς κουλτούρες και πιο ουσιαστικές σχέσεις.